Günlük telaşlar içinde asıl vazifeyi unutmak…


Hayatımıza dair bazı hedefler koyarız, hayaller kurarız. Sonra bunları gerçekleştirme bahanesiyle bir işe koyuluruz, belli telaşlar içinde yaşamımızı sürdürürüz. 

Evet gerçekleştirme bahanesi diyorum. Çünkü günümüzde öylesine günlük telaşlara kapılmışız ki, asıl hedeflediğimiz, hayal ettiğimiz şeyleri bırakıp uzaklaşmışız haberimiz yok.

Dedim ki Ya Rabbi, çocuklarımızı koru. Bütün çocukları. Sonra ah bu çocuklara zulüm eden bütün kötü insanları yakalayan bir polis olmak isterdim. 

Sonra, ahhh, yakalamak marifet değilki, o çocuğa o suçlu hayatının travmasını yaşattıktan sonra!

Yok, çocuklara, akla gelebilecek her türlü zulümlerin YAPILMAMASI, hatta akıllardan geçirilmemesi için bir şeyler yapmak lazım.

Kendimizden başlayıp, hayırlı etrafına zulüm etmeyen evlat yetiştirebiliriz, mesela. O denli kendiyle barışık olup kendini bir derece koruyabilen, ezdirmeyen (başkasını ezerek değil!) çocuk mesela. 

Ahh, yara derin hem de çok. 

Çünkü sırf çocuğum ve geleceği için diye başladığımız bir iş, ne denli bu hedefimize götürebiliyor? Zamanımızdan hiç çalmıyormu?

Tam da bu günlük telaşlar, çocuğun, anne gitme benim senin bana alacağın şeylere değil, sıcacık kucağına ihtiyacım var çığlıklarını bastırmıyormu? 

Çalışan annelerin işi zor, hele ki günümüzde geçim derdi çok zor. O annelere de empati yapma imkanı buldum bu aralar. 

Sanmam ki dertleri kariyer peşinde koşmak!

Annelerin işini zorlaştıranlar utansın. 

Advertenties
Geplaatst in: Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s